Profesor Jabłonka należał do grona osób, które swoją obecnością wyznaczają standardy – nie tylko wiedzy i kompetencji, ale również postawy wobec pacjenta, współpracowników i młodszych pokoleń lekarzy. Wspominany jest jako człowiek niezwykle taktowny, spokojny, o wysokiej kulturze osobistej; wymagający w pracy dydaktycznej, lecz zawsze sprawiedliwy i życzliwy, konsekwentnie uczący nie tylko techniki i klinicznego myślenia, ale też pokory i etosu zawodu.

Z Lublinem związał całe życie zawodowe. 1 stycznia 1980 r. został powołany na kierownika Katedry i Kliniki Chirurgii Klatki Piersiowej i Serca (później – po zmianach organizacyjnych – kierował Kliniką Chirurgii Klatki Piersiowej), a swoją misję pełnił do przejścia na emeryturę w 2001 r. Był też m.in. konsultantem regionalnym w zakresie torakochirurgii (1980–2002) oraz kardiochirurgii (1995–2001), a także prezesem Klubu Torakochirurgów Polskich (1999–2003).

Profesor zawsze podkreślał, jak ważne było budowanie zespołu i tworzenie w regionie realnych możliwości leczenia chorych. To dzięki Jego determinacji i pracy w Lublinie realizowano kolejne „pierwszy raz” – od rozwijania kardiochirurgii (m.in. pierwsze implantacje stymulatorów serca w regionie, a następnie wdrażanie operacji w krążeniu pozaustrojowym i pomostowań aortalno-wieńcowych), po dynamiczny rozwój torakochirurgii onkologicznej.

Szczególne miejsce w Jego dorobku zajmują działania na rzecz chorych na raka płuca: prowadził badania nad wczesnym rozpoznawaniem i zasadnością leczenia radykalnego także w bardziej zaawansowanych stadiach. W 1984 r. zainicjował w makroregionie lubelskim szeroką akcję edukacyjno-organizacyjną ukierunkowaną na wczesne wykrywanie raka płuca – obejmującą szkolenia lekarzy pierwszego kontaktu i specjalistów oraz konsultacje torakochirurgiczne, co przełożyło się na zauważalny wzrost liczby pacjentów kwalifikowanych do leczenia operacyjnego.

Profesor był również prekursorem wideotorakoskopii w Polsce: pierwsze zabiegi tą techniką wykonano w ośrodku lubelskim niedługo po jego doświadczeniach zagranicznych, a od 1993 r. rozpoczęto organizację kursów z zakresu małoinwazyjnych zabiegów torakochirurgicznych dla lekarzy z całego kraju. Kontynuował też innowacyjne kierunki rozwoju diagnostyki i leczenia, m.in. wdrażając i rozwijając współpracę naukową nad zastosowaniami metody fotodynamicznej w chorobach nowotworowych klatki piersiowej.
Jego dorobek naukowy i dydaktyczny pozostaje imponujący: opublikował 181 prac (w tym liczne pełnotekstowe publikacje), wyszkolił kolejne pokolenia specjalistów – wielu uczniów Profesora do dziś podkreśla, że uczył przede wszystkim odpowiedzialności, uważności i szacunku do chorego. Był też promotorem prac doktorskich i opiekunem kolejnych awansów naukowych.

Za swoją działalność otrzymał liczne odznaczenia i wyróżnienia państwowe oraz środowiskowe. Poza pracą kliniczną i naukową pozostawał człowiekiem o szerokich zainteresowaniach – we wspomnieniach pojawiają się również jego pasje pozazawodowe, takie jak ogrodnictwo i pszczelarstwo.
Odejście Profesora Stanisława Jabłonki jest bolesną stratą dla Uniwersytetu Medycznego w Lublinie i Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego Nr 4, a także całego środowiska medycznego. Pozostawił po sobie trwały ślad – w wiedzy, wartościach i ludziach, których ukształtował.

Rodzinie i Bliskim Zmarłego składamy wyrazy głębokiego współczucia.

Nagranie – wspomnienia Profesora o szpitalu.